Lakshmana Perumal Temple, Thirumoozhikkalam

எங்கானல் அகங்கழிவாய் இரைதேர்ந்து இங்கினிது அமரும் செங்கால மட நாராய் திருமூழிக்களத்து உறையும் கொங்கார் பூந்துழாய்முடி எங்குடக் கூத்தர்க்கு என் தூதாய் நும் கால்கள் என் தலைமேல் கெழுமீரோ நுமரோடே

engānal agangazhivāy iraithērndhu inginidhu amarum / sengāla mada nārāy thirumūzhikkaḷaththu uṟaiyum / kongār pūndhuzhāymudi engudak kūththarkku en thūdhāy / num kālgaḷ en thalaimēl kezhumīrō numarōdē

O red-legged tender heron, who feed on prey and dwell here happily in the backwaters of my seashore grove! Will you, along with your kin, go as my messenger to my Lord, the cowherd-dancer (Krishna who danced the Kudakkuthu) who wears a crown adorned with fragrant, honey-laden thulasi and who eternally resides at Thirumoozhikkalam — and then come and set your feet upon my head (as my redeemers)? The Alvar, in the mood of the pining heroine (Parankusa Nayaki), sends birds as messengers to the Lord at this Divya Desam.

நுமரோடும் பிரியாதே நீரும் நும் சேவலுமாய் அமர்காதல் குருகினங்காள் அணிமூழிக்களத்துறையும் எமராலும் பழிப்புண்டு இங்கென்? தம்மாலிழிப்புண்டு தமரோடங்குறைவார்க்குத் தக்கிலமே கேளீரே

numarōdum piriyādhē nīrum num sēvalumāy amarkādhal kuruginangāḷ! aṇimūzhikkaḷaththuṛaiyum emarālum pazhippuṇdu ingu en? thammāl izhippuṇdu thamarōdanguṛaivārkkuth thakkilamē? kēḷīrē!

O flocks of cranes filled with abiding love, who never part from your own kin and ever remain together with your mates! Listen — having been blamed even by my own relatives, what is the use of my staying here? Am I, rejected and slighted by Him, then not worthy of Him who eternally dwells, together with His devotees, in beautiful Thirumoozhikkalam? Go and ask Him this. (Parankusa Nayaki again sends the birds as messengers to the Lord of Thirumoozhikkalam.)

numரோடும் பிரியாதே நீரும் நும் சேவலுமாய் அமர்காதல் குருகினங்காள்! அணிமூழிக்களத்துறையும் எமராலும் பழிப்புண்டு இங்கு என்? தம்மால் இழிப்புண்டு தமரோடங்குறைவார்க்குத் தக்கிலமே? கேளீரே!

numarOdum piriyaadhE neerum num sEvalumaay amark-kaadhal kuruginangaaL! aNimUzhikkaLaththuRaiyum emaraalum pazhippuNdu ingu en? thammaal izhippuNdu thamarOdu angu uRaivaarkkuth thakkilamE? kELeerE!

In this verse Parankusa Nayaki (Nammalvar in the voice of the pining heroine) addresses a flock of herons that live in loving union with their mates, and asks them to carry her message to Emperuman who eternally resides at beautiful Thirumoozhikkalam (aNi mUzhikkaLam). She laments that, having been embraced and then left in separation, she is reproached by her own kin, and pleads with the birds to ask the Lord whether devotees united with Him should be treated so.